Vertrekpunt: Net voor de dorpskern van Obergurgl is er een grote parking waar u uw wagen kwijt kan. Obergurgl is immers verkeersvrij dus normaal gezien moet u uw wagen hier achterlaten.

De wandeling: Obergurgl, net als Vent is dit een dorp waarvan enorm veel wandelingen vertrekken in de prachtige bergen van deze streek. Ook deze wandeling, vandaag kregen we 2 hutten voorgeschoteld en een terugtocht door het zirbenwald.
We vertrokken op de parking aan het begin van het centrum van Obergurgl en we moesten het ganse dorp doorwandelen. Al snel zagen we waar we heen moesten, het Ötztal staan namelijk vol met de welbekende gele wandelpijlen, verlorenlopen kan je hier niet, verkeerd wel.
Het begin was steil, en al snel trapte we een beetje op onze adem, het was al een tijdje geleden dat we nog eens een lange wandeling maakte. Maar het wende snel, na een kilometer of 2 waren de beentjes opgewarmd en konden we aan een gezapig tempo verder wandelen. Dan weg ging dan weer even steil omhoog, dan weer vals plat, maar nooit echt moeilijk. De weg is ook mooi breed, er kunnen zelfs auto's op rijden (om de hutten te bevoorraden welteverstaan). In de vallei kregen we zelfs de eer om 2 herten met elkaar te zien spelen, schitterend!
De vergezichten over de verschillende gletsjers waren prachtig! Vooral ook omdat het weer zo mooi was, 23°C en een fris windje, het zou ons velletje toch wel een beetje aanbranden zo bleek later. De Schönwiesshutte kwam in beeld en we maakten ons op voor de eerste tussenstop, een Johannisbeersapf en terug verder. De weg ging nog een klein beetje omhoog om daarna steil af te dalen. We namen de bocht en gingen nu op een breed pad richting de grote gletsjers. Het zicht was adembenemend! We begonnen terug een beetje bergop te gaan, om na een paar kilometer toch wel steil te moeten stijgen. We dachten dat we de Langtalereckhutte zagen boven op de berg, maar niets was wat het leek. Het was een oude grenspost, maar een 200m verder stond de hut in de diepte. We daalden af met een serieus grommende maag, onze beer had honger gekregen. We namen plaats op het zonnige terras en verorberde geroosterde aardappelen met ei en salade...mmm lekker! Van op dit terras kan je aan de overkant van de vallei, op een hoogte, het Ramolhous zien staan. Een natte droom voor ons.
Na de deugddoende maaltijd namen we de weg terug tot aan de Schönwiesshutte om na deze hut de weg links richting Zirbenwald te nemen. De weg was smel en bezaaid met stenen en wortels van bomen, wat het niet gemakkelijk maakte. Het woud staat vol oude dennebomen en zou zo gebruikt kunnen worden in één of andere "Lord of the rings" - clone. Moe maar voldaan kwamen we terug in Obergurgl aan, het was de moeite!

Eindoordeel: Niet al te technische wandeling met aan aantal pittige klimmetjes, maar nooit moeilijk. Eigenlijk kan op deze wandeling, buiten het Zirbenwald, een kinderwagen mee, op voorwaarde dat het één is met grote wielen. De zichten zijn met momenten adembenemend, wat kan een mens toch zo klein zijn in de grote natuur! Marmotten zijn er in deze vallei met hopen, we hebben er geen gezien, maar veel gehoord.