Vertrekpunt: Aan de waterval van Coo. Neem niet de parking beneden aan het pretpark, maar laat de wagen boven langs de kant van de N633 staan.

De wandeling: Het was weeral een hele tijd geleden dat we nog eens een stevige wandeling in de Ardennen hadden gedaan. In de loop van de week kregen van Chris (een collega wandelaar) een mailtje in de mailbox om te vragen of we zin hadden om eens een stapke over de taalgrens te doen en de beentjes eens te strekken. Het kwam goed uit want er werd mooi voorjaarsweer voorspeld. En inderdaad, de zon scheen en de hemel was azuurblauw, een graad of 10...ideaal wandelweer dus.
De wandeling begon redelijk stevig, via trappen en een stevige klim gingen we richting uitkijkpunt. Mensen die minder moedig zijn om deze stevige klim te doen, kunnen in het seizoen ook wel de stoeltjeslift naar boven nemen, spaart direkt al heel wat krachten. Op de uitkijktoren heb je een prachtig zicht over de hele streek.
We bevinden ons nu in het Bois de la Borzeu en vervolgen onze weg in de richting van Stavelot. De weg is breed en je ziet hier zeer duidelijk dat we aan de rand van de venen wandelden, de grond werd zompig en turfachtig. We daalden af in de richting van Stavelot, met momenten zeer stevig, tot aan een mariakappel. Hier hebben wij onze boterhammetjes opgegeten, in de wetenschap dat het hierna weer stevig bergop gaat gaan. Nadat we in het zonnetje alles netjes opgegeten hadden zijn we naar de andere kant van het riviertje gegaan om al puffend en hijgend de berg op te trekken. Sommige momenten moesten we zelfs even stoppen omdat het zwaar werd, maar het loonde de moeite. Eens boven staan we in de Fagne de Bellaire, een stukje veen net voor de Grande Fagne waar we straks ook even zullen in wandelen. Na een tijdje verlieten we het veengebied en daalden af naar de vallei en hadden van boven echt heel mooie vergezichten over de streek. In het gehucht Andrimont begonnen we terug te stijgen, en het deed pijn aan de beentjes, we hadden immers al 17km in de benen. Maar het was van korte duur dat stijgen, even later daalde we lichtjes af tot we aan een kerk kwamen. Net voor de kerk moesten we rechtsaf, en hier zouden we voor een kilometer of 2 langs de rivier "Le Roanne" lopen. Het was een geasfalteerde brede en vlakke weg, het tempo was dus redelijk snel en de meters vlogen ons onder de voeten. Chris keek nog eens op de kaart en zei dat we nog een beetje moesten stijgen maar niet zo steil meer dan we al hadden gehad. Dat gaf moed... . Net na een brug waarmee we de rivier overstaken begon de klim, een weggetje bezaait met stenen maar niet te steil. Toch voelden we het ferm in onze beentjes. Bovengekomen hebben we ons even gezet om toch nog wat te eten en te drinken. We passeerden een bordje dat aangaf dat het nog 2,7km was tot in Coo, de laatste kilometers moesten er aan geloven. Het was constant bergaf en het laatste stuk was vlak en geasfalteerd. Via de N633 kwamen we moe maar zeer voldaan terug aan de auto.

Eindoordeel: Zeer mooie wandeling, gevarieerde wegen en onderweg prachtige vergezichten over deze pittoreske streek.