Vertrekpunt: Aan de kerk in het dorp van Manderfeld. Manderfeld ligt ongeveer 20km ten oosten van het welbekende Stankt - Vith, in het Duitstalig gedeelte van de ardennen.

De wandeling: Je keert de kerk de rug toe, en gaat naar links, en gaat in de richting van de verkeersweg N634. Wanneer je deze bereikt neem je hem naar links. Je blijft deze weg volgen tot aan een rond punt, hier ga je in feite rechtdoor. Een eindje verder gaat de asfaltweg naar rechts, maar wij blijven links houden, het GR pad in. Het GR pad herken je aan de wit-rode verfstrepen op een paaltje of een boom. We gaan nu door 2 glooiende weiden en als je geluk hebt met het weer heb je hier een fraa uitzicht over de streek. We blijven dezelfde weg volgen, links een sparrenbos, rechts een weide. Wanneer de weg rechtdoor het bos ingaat, kiezen wij voor de haakse weg naar rechts, en blijven aan de bosrand wandelen. Het eerste kruispunt van wegen, kiezen we voor de weg naar links, er staat op de hoek een buitenverblijf. Nog steeds wandelen we aan de rand van het bos, maar op een gegeven moment duiken we het bos toch in. De wag maakt een haakse bocht naar rechts, hier hebben wij 2 reeën verrast. De beestjes waren rustig aan het eten toen wij er aankwamen. Waarschijnlijk hebben ze ons niet horen aankomen, toen wij deze wandeling deden was het aan het regenen en het getik van de regen op de bladeren heeft de reeën waarschijnlijk afgeleid. Je gaat nu door een sparrenbos met soms een stukje, dichtbegroeid, loofbos. De ideale biotoop dus voor reeën en hindes en nog ander wild. Deze weg is breed en goed begaanbaar en komt uit op een asfaltweg. Hier kiezen we voor links en blijven een eindje de asfaltweg volgen, tot deze een scherpe bocht naar rechts neemt. In deze bocht is er rechts een paadje het bos in, kies voor deze weg. Net aan de bosrand kan je kiezen, wij nemen de rechtse weg, de weg die quasi niet omhoog gaat. Op deze weg zijn wij een hinde en een ree tegengekomen, weeral hetzelfde verhaal als daarstraks, de regen waarschijnlijk. We lopen door een dicht bos met verschillende begroeiingen, van dennen tot loofbomen. Je komt uit bij een afspanning, maar je kan er door een klein sas door, let op voor de prikkeldraad. Nu geldt: wie zoekt die vind! Het is in deze open vlakte zeer drassig, dus je zal de meest droge weg moeten zoeken naar de overkant. Neem het van ons aan, er is ook een sas aan de overkant. We volgen nu deze weg tot we aan een splitsing komen, links van die splitsing staan highland stieren. Het zijn prachtige beesten met hun lang haar en grote hoorns. We kiezen eerst voor rechts, en direct daarna terug voor rechts en steken via een bruggetje de frankenbach over. Deze rivier zullen we voor een hele tijd volgen nu. Via een brede weg volgen we dus de rivier, het landschap is er prachtig en de weg is zo goed als plat. We blijven deze volgen tot vervelens toe eigenlijk. Het is een langdradig stuk. Als de weg stilletjes begint te steigen zijn we er bijna vanaf, we komen uit bij een asfaltweg. We steken deze verkeersweg over en nemen de weg naast het hotelletje, wanneer we doorgaan moeten we een riviertje over en volgen we de weg gewoon verder. We gaan terug tot bij een asfaltweg en nemen deze naar rechts. We gaan onder een bruggetje door en blijven volgen. Wanneer we aan de rechterkant een zijweg tegenkomen met een bank op de hoek, gaan we deze in en lopen terug in een groot bos. We gaan door dit dennenbos en trekken ons van de zijwegen niets aan, tot we aan een T-kruispunt komen. Op dit kruispunt gaan we naar links. We passeren de eerste en de tweede zijweg links, om de derde in te slaan. Deze brede brandgang volgen we tot op de drukke N626, die een eindje verder Duitsland in verdwijnt. We steken deze weg recht over. en volgen nog steeds een brede brandgang. Nu is het eigenlijk constant rechtdoor tot we een brug oversteken waar er beneden vroeger een trein reed. De brug is hoog en je ziet nog met moeite de treinsporen door de dichte begroeiing heen. Er geld steeds maar 1 regel, rechtdoor, rechtdoor, rechtdoor. Van de zijwegen trekken we ons niets van aan, tot op alweer een asfaltweg. Je krijgt onderweg verschillende landschappen, bos, weiden, vergezichten, ... . Neem de verharde weg naar links en volg deze tot op de drukke N634. Hier kiezen we voor rechts, eigenlijk rechtdoor, en volgen een heel eind. De derde zijweg aan de linkerkant moeten we inslaan. Het is ook een verharde weg en we blijven deze trouw volgen. We blijven volgen tot we aan een bepaalde wegsplitsing een kruis vinden. Hierverlaten we de weg en kiezen voor de rechter weg. Het is een kiezelweg en loopt tussen de weiden in de richting van Manderfeld, waarvan je het kerkje al van ver kan zien. Je krijgt nog een paar magnifieke panorama's te zien. De weg daalt geleidelijk aan. Wanneer we in een klein stukje bos terechtkomen, moet je opletten. Het eerstvolgende kruispunt, moet je gewoon rechtover steken. Maar de volgende weg naar rechts moet je inslaan. Je kan de weg herkennen aan het ijzeren brugje dat over het riviertje loopt. Deze weg stijgt gestaag en brengt je naar de dorpskern van Manderfeld. Wanneer we op asfalt uitkomen kiezen we voor links en een 400 tal meter verder staan we terug bij de kerk van Manderfeld.

Eindoordeel: Mooie wandeling, niet al te zwaar, maar gezien de afstand is deze wandeling toch misschien te zwaar voor sommige mensen.