Vertrekpunt: Op een grote parking in het dorp Gries. Gries is een gehucht van Langenfeld. In langenfeld kan je via een slingerende weg de hoogte in naar Gries. Op het einde van het dorp vind je de grote parking waar je de auto kan achterlaten en waar de wandeling start.

De wandeling: De weergoden waren ons gunstig gezind vandaag, volgens de Oostenrijkse weermannen zou het zo'n 28°C moeten worden, en ze waren juist zo bleek achteraf. Meteen wanneer we de parking verlieten begon het klimwerk al, weliswaar lichtjes maar toch. Na eerst de asfaltweg te hebben beklommen tot in het gehucht Winnebach, moesten we het bos in richting de hut. De klim was steil en de weg lag bezaaid met stenen en boomwortels, niet gemakkelijk. Meerdere keren hebben we het ons beklaagd!
De weg slingerde door het dennenbos de hoogte in en de warmte zorgde er voor dat we snel in het zweet stonden. Maar het werd nog erger wanneer we de grens van 2000m overschreden hadden, de boomgrens. Vanaf dan liepen we constant in de zon, we waren zeer blij dat we onze hoed op hadden. De weg werd alsmaar moeilijker en technischer. De grote stenen maakte het moeilijk om een vaste tred in onze stappen te krijgen. Na een tijd werden we wel beloond voor de moeite die we deden. We kregen een prachtig zicht op de Bachfalle, een mooie waterval. Nog een klein stukje klimmen en we zagen de hut staan. We waren zeer blij, al stelde het bergmeertje achter de hut eigenlijk niet zo veel voor. We zette ons neer op het terras en genoten er van een drankje, een goulashsoepje en het uitzicht natuurlijk. Het zicht was hier adembenemend, de waterval en zoveel hoge toppen. Na al dat lekkers vertrokken we langs dezelfde weg terug naar beneden, tot onze voeten en benen er pijn van deden. We waren zeer blij dat we terug bij de auto waren.

Eindoordeel: Schitterende zichten in een prachtige omgeving, maar zwaar. 800m stijgen op 5km dat kan je toch wel een beetje kuitenbijten noemen vinden wij. Maar toch een aanrader voor wie niet bang is om een beetje te zweten.