Vertrekpunt:Boven op de parking aan de Tiefenbachgletsjer. Op deze parking geraak je ofwel door de wagen te nemen naar boven via de gletsjerstrasse, ofwel met het openbaar vervoer naar boven en wanneer je in Vent bent aangekomen met de bus terug naar Solden gaan. Let wel, als je met de wagen naar boven gaat moet je eerst een bus van Vent naar Solden nemen en dan nog een bus van Solden naar de gletsjer.

De wandeling: Het zou een stralende dag worden werd ons gezegd, en zo zag het er ook uit wanneer we 's morgens opstonden. Er was tegen ons gezegd om maar aan de panoramaweg te beginnen wanneer het minstens 2 dagen droog is, en dat was het. Volgens de plaatselijke autoriteiten zou dit dé mooiste wandeling in de omgeving moeten zijn die voor iedereen toegankelijk is. Alhoewel...voor iedereen. Wij reden vanuit ons hotel in Vent met de bus naar Solden en namen daar de bus naar de gletsjer, alles bij elkaar toch een uurtje rijden. Boven op de parking van de Tiefenbachgletsjer was het nog redelijk fris om 10u, zo'n 12°C ongeveer. Maar we zouden het snel warm krijgen want er werd 30°C voorspeld door de Oostenrijkse Frank De Boosere. De weg was smal en kronkelde een beetje op en neer in een adembenemend panorama, wat was dat genieten! Van op deze hoogte (Ca.2800m) heb je een prachtig uitzicht over de bergtoppen van deze streek. Door het warme weer de laatste weken lag er niet echt veel sneeuw meer op de toppen. We waren verwittigd door mensen die we kennen dat deze wandeling geen doetje zou zijn, niet zozeer door de moeilijkheidsgraad, maar door de toch wel een beetje gevaarlijke passages die je tegenkomt: smalle paadjes die richting afgrond hellen, losliggende stenen, afgronden, ... .
Maar tot nu toe waren we nog geen van dit alles tegengekomen. Ons eerste uur legde we zo'n km af, niet slecht vonden wij op zo'n geaccidenteerd terrein.
Aan de overkant van de vallei zagen we de bergtoppen in al hun glorie, samen met de verschillende gletsjers. Wat is een mens toch klein als je dat ziet.
Toen begon voor ons een beetje het gevreesde, we moesten op rotsen stappen die een beetje als trapjes gestapeld waren met een diepe afgrond naast ons, nu wil het lukken dat wij toch een beetje hoogtevrees hebben, dus was het toch wel met een ei in de broek dat we deze passage namen. Na deze passage zagen we in de verte het meer aan de voet van de Weisskar. Dit was het teken dat we ongeveer halfweg waren. Het meer zelf stelt niet veel voor maar het was wel een uitgelezen plaats om iets te eten en even van de omgeving te genieten.
Na een half uurtje vertrokken we terug, eerst steil bergaf op een goed begaanbaar paadje, maar dan...omhoog op een pad dat bezaaid lag met stenen, losse zelfs, en het paadje was behoorlijk smal. Het hoogtevrees stak hier weer de kop op maar we gaven niet op, we waren nu al zo ver. Toen we dit pad beklommen hadden en dachten dat het ergste voorbij was, kwamen we uit op een uiterst smal paadje, licht hellend naar de afgrond waarbij je ongeveer zo'n 800m steil de diepte in keek. Slik!
Toen was het stappen op automatische piloot. Ogen op de weg en doorgaan. Dit stuk was voor ons het zwaarste, ook al omdat er soms een passage was waarbij je maar met één been op het paadje kon blijven staan omdat het zo smal was.
Na een dikke kilometer liep het paadje niet meer zo op de rand en konden we terug even ademen. Dit was toch één van de meest akelige wandelpaden die wij ooit gedaan hebben, bah!
Nu was het nog een kwestie van af te dalen naar Vent, eerst langs een smal met stenen bezaaid pad, en later de brede weg die ons tot in het dorp zou brengen. We waren blij dat we er waren.

Eindoordeel: Schitterende wandeling met uiterst fabuleuze vergezichten. Niet voor niets de panoramaweg! We willen wel mensen met hevig hoogtevrees waarschuwen en aanraden om hier niet aan te beginnen. Mensen die niet zo goed te been zijn, of niet vast op hun voeten staan, gelieve u te onthouden. Voor al de rest...doen! Het is een unieke belevenis!