Vertrekpunt: In het dorp van Vent, beneden aan de ingang van de zetellift.

De wandeling: U neemt hier de zetellift naar Stablein, dat op 2356m hoogte ligt. Hier begint uw uiteindelijke wandeling. Wanneer u de zettelift uitkomt staat er voor de hut een paal met richtingaanwijzers. Neem de pijl richting Breslauer hut, onze eerste halte. De weg begint al dadelijk te stijgen, en neem het aan, dit is nog niet alles. De ene keer stijgt de weg matig, de andere keer sterk. Het is een zware dobber deze weg. U moet dan ook van de 2356m van de zetellift naar 2844m hoogte waar de hut staat. Na een tijdje wandelen kan u aan uw rechterzijde in de hoogte een bergtop zien, dit is de Wildes Mannle, die een top heeft van maar liefst 3023m. Je kan er heen wandelen maar wij verkiezen om rechtdoor te gaan naar de Breslauer hutte. Een beetje verder, waar je al een zicht hebt op de hut, ziet u eveneens aan uw rechterkant een gletsjer, de Rofenkar gletsjer. Onderweg zal je ook een paar hopen met opgestapelde stenen zien. Deze zijn op elkaar geplaatst door wandelaars en het is de bedoeling dat je er een steentje bij bijdraagt. Aangekomen bij de hut kan je er een glaasje drinken of een stukje eten. De hut is gezellig ingericht en is duidelijk niet zo lang geleden vernieuwd. Na een korte pauze zet je je weg verder. Eens buiten kies je de weg naar de Vernagt hutte. De weg is smal en ligt bezaaid met keien. Het is dan ook met momenten niet makkelijk om dit pad te begaan. Mensen pas op! Deze weg is uiterst gevaarlijk, hou uw kinderen en/of eventueel uw huisdieren in de gaten. Een ongeluk is zo gebeurd. Deze weg heeft geen noemenswaardige klimmen of afdalingen, eigelijk kan je stellen dat hij plat is.
Een tweehonderdtal meter na de Breslauer hutte, kan je rechts de Wildspitse zien, die met zijn 3768m de hoogste berg van Tirol is. De weg is saai en lang vind ik, eigenlijk zie je steeds hetzelfde panorama. Wanneer je boven op de Platteiberg een klein meertje tegenkomt, zie je wanneer je de bocht uit bent de Vernagt hutte in de verte staan. Let op: het is nog wel een eindje stappen. Je daalt nu af naar de vallei van de Vernagtbach, een rivier afkomstig van de Vernagtferne. Eens je in het dal bent, en de rivier overgestoken, kies je de weg steil omhoog naar de hut. De weg is venijnig en steil, maar eens je boven bent is het de moeite waard. Net voor de hut, op het stuk grond ervoor, zijn wij marmotten tegengekomen. Ze zijn groot en enorm op hun hoede als er wandelaars in de buurt zijn. Maar eigenlijk poseren ze wel mooi voor de camera: bij dreigend gevaar gaat het mannetje op z'n achterste poten staan. In de hut kan je eveneens lekker eten en drinken en de sfeer is er enorm aangenaam. Na de pauze kies je voor dezelfde weg terug tot aan de brug over de rivier. Hier kies je voor de lichtjes dalende weg richting Vent. Eerst is de kloof ondiep maar naarmate je vordert wordt ze dieper en steiler. Op de moment dat je in de vallei van de Rofen Ache komt is er zelfs een kabel gespannen om je vast te houden. Mensen met hoogtevrees: onthoud u van deze wandeling!! Na deze bocht heb je het hooggebergte wel gehad en beginnen we geleidelijk aan te dalen, richting het gehucht Rofen. Net voor het dorp kan je zelfs kiezen, ofwel daal je af in de richting van een boerderij, ofwel blijf je hoger lopen en daal je gestaag af tot net voor de boerderij. Daar aangekomen daal je verder af in de richting van het dorp. Daar aangekomen kan je nog iets te drinken nemen in de Rofenhofe, een kleine alm.
Om terug naar het vertrekpunt te geraken kan je ook kiezen, ofwel over de hangbrug en over een stenen weg naar Vent, ofwel via de asfaltweg een klein beetje stijgend en daarna redelijk dalend naar Vent. Aan u de keuze.

Eindoordeel: Mooie maar redelijk zware wandeling. Vooral het stuk van de zetellift naar de Breslauer hutte is zwaar, later ook de korte klim naar de Vernagt hutte. Mensen met hoogtevrees, begin er niet aan, je zal niet ver geraken. De afstand maakt van deze wandeling een redelijk zware dobber. Maar mooi, het moet gezegd.